Malczycki

Z Korczak Pro Memoria
Herb genealogiczny wnuka Reginy Malczyckiej - Jana Daniłowicza h. Sas, w czwartej ćwiartce babciny Korczak

Malczycki h. Korczak - część rodziny Boratyńskich, z nich Jerzy Jurji z Malczyc syn Wołczka z Boratynia podsędka ziemskiego przemyskiego (1436), ostatnia z tej rodziny Regina z Malczyc Tarłowa (zm. po 1555), żona chorążego lwowskiego Jana Tarło h. Topór, którą tak opisuje Niesiecki: "Janowi zaś chorążemu Lwowskiemu trzeciemu bratu arcybiskupa, dostały się dobra Czaple w ziemi Przemyskiej, pojął w dożywotnią ligę Reginę dziedziczkę na Malczycach Malczycką, ostatnią z tej linii 1548. Monum. Colleg. Leopol. Malczyccy, ci jednejże krwi byli z Boratyńskiemi; z tej spłodził dwie córki, Annę Daniłowiczową chorążynę Lwowską, Panią i w wdowim stanie życia chwalebnego, drugą Jadwigę Hieronima Sieniawskiego wojewody Ruskiego małżonkę, zawsze stateczną katoliczkę, ta w panieńskim jeszcze wieku takiego szczęścia była, dla pięknych spraw i obyczajów swoich, że się o nią Panowie postronni z Węgier i Wołoch starali, jakoż już była od Króla Augusta I. obiecana w małżeństwo Bogdanowi wojewodzie Wołoskiemu, Bielski fol. 644. w r. 1572. ale się to potem rozchwiało. Synów zaś trzech, Stanisława starostę Sochaczewskiego i Zwoleńskiego..." Zygmunta Scypiona chorążego przemyskiego (od 1606) i kasztelana sądeckiego (od 1613), a także Mikołaja.

U Niesieckiego

Malczycki herbu Korczak, na Rusi. Jerzy Boratyński wziąwszy działem Malczyce, od nich Malczyckim był nazwany. Regina ostatnia dziedziczka na Malczycach, była za Tarłem chorążym Lwowskim 1548.

Galeria

Źródła

B. Paprocki, Gniazdo Cnoty, Zkąd Herby Rycerstwa slawnego Krolestwa Polskiego, Wielkiego Księstwa Litewskiego, Ruskiego, Pruskiego, Mazowieckiego, Zmudzkiego, y inszych Państw do tego Krolestwa należących Książąt, y Panow początek swoy maią, Kraków 1578
B. Paprocki, Herby Rycerstwa Polskiego na Pięcioro Xiąg rozdzielone, Kraków 1584
K. Niesiecki, Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J.: powiększony dodatkami z późniejszych autorów, Lipsk 1839
A. Boniecki, Herbarz polski, Warszawa 1900
Wikipedia.org