Piotr Barzi

Z Korczak Pro Memoria
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pieczęć z roku 1564

Piotr Barzi z Orzowic herbu Korczak (zm. 24 X 1569) - syn Andrzeja i Elżbiety Odnowskiej, przyrodni brat Stanisława, Katarzyny, Erazma i Andrzeja, mąż Katarzyny Pietuch-Dziaduskiej z rodu Jelitów, córki Stanisława i Zofii Potulickiej herbu Grzymała, ojciec Piotra, Stanisława i Zofii, sekretarz królewski (1557), starosta lwowski (1558), kasztelan przemyski i senator (1561-1569), poseł króla Zygmunta Augusta.
Wyróżnił się jako gorliwy obrońca katolicyzmu. W roku 1553 otrzymał posiadłości Odnów i Sulimów, w roku 1557 został sekretarzem królewskim. Jako starosta lwowski w roku 1559 wystąpił w głośnej sprawie Halszki z Ostroga. Otrzymał on od króla polecenie oddania tejże wojewodzie Górce, mimo sprzeciwu i gwałtownej obrony jej matki Beaty. Działania Barziego były początkowo łagodne, pod wpływem niezadowolenia króla jednak, obległ obie panie w klasztorze dominikańskim we Lwowie. Zablokował dopływ wody i oddał finalnie żonę Górce. W roku 1562 otrzymał kasztelanię przemyską, w następnym bronił kościoła św. Marcina w Krakowie, przed protestantami. Ostatnie zajścia zaskarbiły mu sympatię i poparcie dygnitarzy kościelnych, którzy utorowali mu drogę do wyższych stanowisk - w roku 1567 wyjednali Piotrowi ambasadę w Hiszpanii, dla sfinalizowania sprawy sum neapolitańskich. Barzi nie sprawdził się w roli dyplomaty. Zmarł 24 października 1569 roku, negocjacje przejął z kolej Wolski z Hozjuszem.

Źródła

B. Nadolski, Barzi (Barzy) Piotr, [w:] Polski Słownik Biograficzny. T. 1. Kraków, 1935, s. 345.